sheekadii taxana inoo aheyd ( nabar aan dawoobeyn)


Qaybtii 2aad

“Naa heedhe, sheekadaas waa la innooga daran yahaye, maxaa cusub, adiga iyo Shirwac xaggee wax idiin marayaan?” bay Hodon lasoo boodday markey iyada iyo saaxiibteed Idman cabbaar ku fogaadeen sheekooyin kale oo ku saabsanaa gabdho iyo wiilal ay asaxaab ahaayeen. Hodon iyo Idman waxay ahaayeen saaxiibbo isku dhaarta. Waxay ahaayeen sheeko-wadaag hoose oo xanta isku qarsada, taladuna ka dhaxayso.

“Xalay, Shirwac baan taleefanka ku wada hadalnay,” bay Idman ugu bishaareysay saaxiibteed iyadoo wejigeedu farxad la iftiimayo.

“Warka isiihee…Si fiican ma u sheekeysateen?” Bay weydiisey.

“Haaheey. Afar saac baan wada hadleynay. Waaba la igu dul addimay. Runtii aad baan codkiisa iyo sheekadiisaba uga helay. Waa sidaan ku qiyaasayey. Waa nin caqli badan, cod macaan oo baarri ah. Run ahaantii, jacaylkii aan u qabey aad buu iigu sii kordhay.”

“Waan ku faraxsanahay. Hadda maxaad ku heshiiseen?.”

“Waxaan ku heshiinnay in uu Gaalkacyo yimaado oo aan isku mehersanno, kaddibna aan Dubai ku aqal galno, halkaasna aan iska sii joogo inta uu ii samaynayo sharcigii aan Mareykanka ku tegi lahaa.”

Hodon waxaa xusuusteeda mar qura kusoo maaxdey sheekooyin badan oo noocan oo kale ah oo ugu dambeyntii ku dhammaaday guuldarro iyo luggooyo. Waxay soo xusuusatay gabdho iyo wiilal badan oo inta lagu beerdulucsaday ‘Waan ku jeclahay’ iyo ‘waan ku dhoofsanayaa’, meel cidla’ ah looga dhaqaaqay kaddib markii laga gaarey dantii gaabnayd ee laga lahaa. Waxaa horteeda kusoo sawirmay gabdho iyo wiilal badan oo inta lagu yiri ‘Nayroobi ama Addisababa imaada si aan idiinkaga dhoofinno’, dabadeedna looga baxay ballantii, kaddibna markey gaajoodeen ay dantu badday in ay jirkooda iibsadaan si ay u noolaadaan. Armey saaxiibtaa ku dhacdaa dabinnadaas, bay Hodon niyadda iska tiri. “Idmaneey, ma hubtaa in uu Shirwac ku jecel yahay?” bay Hodon saaxiibteed kaga nixisay iyadoo si toos ah indhaheeda u eegaysa.

“Maxaad ka waddaa?” bay Idman lasoo boodday iyadoo naxsan. Malaha Hodon xog dheeraad ah oo ku saabsan Shirwac bay heshay, bay niyadda iska tiri.

“Wax kale ma aha ee waxaan ka baqayaa inuu ninkaas meel cidla’ ah kaaga dhaqaaqo, hadhowna aan weyno meel aan u raadinno. Waxaan ka baqayaa inuu is yiraahdo ‘Waa gabar Soomaaliya joogta ee uga faa’iideyso Mareykanka ayaan ku geynayaa’. Waad la socotaa in gabdho iyo wiilal badan sidaas lagu lug-gooyey.”

“Abbaayo, waan hubaa inuu i jecel yahay. Sababtoo ah hadduusan i jecleyn waxaasoo waqti iyo kharash ah iskama dhumiyeen. Mareykankaba gabdho Soomaaliyeed waa ay joogaan. Waan hubaa inuu i jecel yahay. Waan hubaa in ay dhab ka tahay. Waan hubaa in uusan cidla’ iiga dhaqaaqayn…”

“Waa war fiican. Goormuu imanayaa?.”

“Laba toddobaad kaddib.”

“Hooyo ma u sheegtay?.”

“Maya, weli uma aanan sheegin, toddobaad kaddib baan rabaa in aan u sheego, laakiin xaggeeda wax welwel ah kama qabo. Aabbe isagana sidoo kale baan filayaa.”

Idman iyo Hodon sheekadu aad bay isugu bixi jirtey. Mararka qaarkood, maalin dhan bay wada joogi jireen. Laakiin maalintaas iyagoo aan weli kala sheeko bogan bay Hodon maqashay guuxa baabuurkii walaalkeed oo albaabka kasii baxaya. Intey Idman xaggeeda eegtay bay ku tiri: “Maad baabuurka abboowe Mahdi sii raacdid mar haddaadan ila qadeyneyn?.”

“Waan jeclaan lahaa in aan kula qadeeyo oo aan kula sii joogo, waxaanse kusii cararayaa gurigii oo ay hawl badani ii taallo,” bay Idman ku cudurdaaratay.

Hodon intey istaagtey oo dibedda u baxday bay walaalkeed ku tiri: “Abboowe, wax yar sug aad Idman gurigeeda kusii tuurtide”. Dabadeed, Idman intey dibedda usoo baxday oo ay Hodon is macasalaameeyeen bay kursiga hore ee baabuurka fariisatay.

Idman waxay baabuurkii kaga degtey gurigooda hortiisa iyadoo uu dareenkeedu kacsan yahay. Intey guriga gashay bay toos qolkeedii u abbaartay iyadoo aan meel kale ku leexan. Idman dareen cusub ayaa kusoo kordhay. Iftiinkii rajada mustaqbalkeeda ee tan iyo xalay u bidhaamayey ayey daruur weyni ka qarisay. Hadalkii saxiibteed Hodon ee ahaa ‘Ma hubtaa inuu ku jecel yahay…Armuu meel cidla’ ah kaaga dhaqaaqaa oo hadhowna aan weynaa meel aan u raadinno’ ayaa ku dhaliyey dareen cusub oo cabsi iyo welwel badan. Intey hor istaagtay muraayad weyn oo qolkeeda dhex tiil sidii tiiyoo sawir laga qaadayo bay billowday in ay muraayadda iska dhex daawato. Idman intii ay muraayadda iska dhex daawaneysey waxaa iskumar xusuusteeda ku kulmay sheekooyinkii nolosheeda; Maalmihii farxadda iyo kuwii murugada. Dabadeed, waxay billowday in ay is-barbardhigto waayaheedii Mombaasa, Nayroobi, iyo haatan oo ay joogto magaalada Gaalkacyo.

Waxaa horyimid berri-samaadkii Mombaasa iyo jacaylkii ku helay carruurnimada, iyo weliba guuldarradii uu ku dhammaaday. Wiil yar oo hal mar uun ku yiri ‘Abbaayo waan ku jeclahay’ bay maryaha u dhigatay, nafteedii oo dhanna u hibeysey. Waxayba ku sigatay in ay cidlo kula go’doonto, laakiin hooyadeed oo karti naagnimo u dhalatay ayaa ka badbaadisey godkii ay ku dhici lahayd. Wiilkii ay jeclaatay, kaddib markey hooyadeed wareysatay, wuxuu xitaa garan waayey magaciisa oo seddexan iyo inuu aabihiis nool yahay iyo in kale. Caku iyo caruurnimo… Maansha la yiri caruurnimo waa cadaw laga koro.

Waxay misana is horkeentay sheekooyinkii qiyaaliga ku dhisnaa ee waayaheedii magaalada Nayroobi iyo xaafaddii Islii: Waan kaa helay…Adigaan ifka kuugu jeclahay…Ma isguursannaa mise waan wada noolaannaa…Sidaad jeceshahayba waan kula jeclahay…Caawa hebel iyo heblaayaa is aroosaya…Waxaan ka imid Mareykanka…I am sorry I mean habeen hore ayaan ka imid Kanada…Anigana Yurub…Ima taaqaanid miyaa…Anigu waan ku garanayaa…Tilmaan ayaan ku socdaa…Lambarka taleefankaaga xitaa waan hayaa…Ammaantaadaa qurbaha igu soo gaartay…Waxaan leeyahay baasaboorka weyn…Weliba naag ayaa ii qoran…Si fudud baan kugu dhoofin karaa, laakiin taas waxaa ka horreysa in aan marka hore isfahamno…Bal horta wacdarahaaga wax iga tus…Halkan baan ku aqal galeynaa, kaddibna waan kuusoo dacwoonayaa…Waa iska lix bilood, lixdaas biloodna anigaa kusoo masruufaya…War heedhe ma adaaba war haya…Xaaskaagii iyo caruurtaadii Nayroobi joogay baan soo arkay…Reer ba’aw yaa ku leh…Hee maxaa tiri…Itoobiyaan aa…Ma nin Itoobiyaan ah bay kula nooshahay masruufka aan iyada iyo caruurtayda u diro…Yaah…Maxaa tiri…Xaaskaagii joogay Nayroobi ee aad afarta sano soo moogeyd uur bay leedahay aa…Oo yaa uureeyey?…Ma jin baa uureeyey…Bal adba!!!

Adduunyooy xaalkaa ba’, mindhaa la ima dago mar kale, bay Idman hoosta iska tiri. Maalmahaasna maalmo xusuus badan dheh. Maxaa la isa siray. Maxaa gabdho la luggooyey, maxaase rag badan murugo iyo uurxumo lagu beeray. Maxay gabdho dhaaxaa sidii shimbirihii ugu hoobteen dabinno loo dhigay. Maxaa gabdho dhaaxaa lagaga faa’iideystay xanuunka buufiska oo ay la jahawareersanaayeen, kaasoo dawada keliya ee uu leeyahay ay tahay ‘dhoofka’. Maxaa gabdho badan inta caloosha loo buuxiyey looga dhaqaaqay dariiqyada Nayroobi, kaddibna Yurub iyo Mareykanka laga beegsaday, dib dambena aan loola soo hadlin. Kuwii warqadahooda furriinka loo soo diray ayaaba nasiib leh…

Magaalada Gaalkacyo iyada warkeedba daa. Meel aan rag joogin bay Idman ugu xisaabnayd. Aan ku guursado waxaan ahayn ma yaqaanniin, bay oran jirtey mar kasta oo lasoo hadalqaado sheekooyinka Gaalkacyo. Sow in marka hore la is barto maaha, bay ku doodi jirtey. Waxaase dooddaas barbar tiil, maxaan iska baranaynaa, sow ina hebel oo reer hebel ah ma tihid, aniguna ina hebel oo reer hebel ah ma ahi, sheekaduba halkaas bay ku dhan tahay, ma war kalaa ka nool. Nimanka reer baadiyaha ah ee Gaalkacyo dhooban maxay ii sheegayaan, bay isku qancin jirtay. Nin Mudug ku dhashay Ilaahaw wax ha iigu darin, bay ku ducaysan jirtey.

Kaddib markey dulmar gaaban ku samaysay waayaheedii nolosha, waxay misana mar kale qiimeyn kula dhaqaaqday muuqaalkii jirkeeda, waayaheeda cusub, iyo nolosha mustaqbalkeeda dambe. Waqtigu waa is gurayaa. Maalinba maalin bay kusii amaahinaysaa. Shalay maanta maaha. Berrito waa maalin kale oo sha’nigeeda wadata. Muuqaalkeedii quruxda badnaa wuu isasii beddelayaa. Midabkeedu wuu sii qayirmayaa. Jirkeedu wuu sii jilcayaa. Naasaheedii sida gantaalka u taagnaan jirey, intey itaalbeeleen bay xundhurteeda sii haabanayaan. Idman inkastoo uusan dadaal ku yarayn, waxay misana mar kale isku guubaabisay in uusan fadhi meel u oollin. Alleylehe, kii aan sugayey haddaan hayaa, waase haddii aan calaf isku leennahay, bay niyadda isugu dhistay. Mar uun aniga iyo Shirwac ma isasoo hor fariisan doonnaa, bay niyadda iska tiri. Ilaahow ha i dilin anigoon Shirwac laabta ku qaban ama ugu yaraan taaban meel uun jirkiisa ka mid ah, bay ku ducaysatay.

Ugu dambeyn, Idman intey muraayaddii ka hordhaqaaqday iyadoo isku qanacsan bay dharkii iska beddeshay, dabadeedna sariirteeda fuushay. Waxay islamarkiiba barkinta hoosteeda kala soo baxday sawirrradii Shirwac oo ahaa wehelka keliya ee ay lahayn, nafteedana ku samirsiin jirtey.

Leave a comment

No comments yet.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

fikirkaaga waa muhiim pls leave comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: